‫اگه علاقمند به داستان‌هایی هستید ‫که همیشه خونواده‌ها هوای همدیگه رو دارن
‫و طی پستی و بلندی‌های زندگی همدیگه ‫رو دوست میدارن و پایان خوشی رو رقم میزنند...
‫این فیلم به درد شما نمیخوره، خب؟
‫اینجا شهرِ منـه. همه‌چیزش رو دیدم.
‫نگاهشـون کنید. ‫آدمای خسته‌کننده با زندگی‌های خسته‌کننده.
‫من قضاوتی نمیکنم.
‫باشه، میکنم.
‫از پنجره خیلیا تو زندگی بقیه سرک کشیدم، خب؟
‫خونواده‌های خوشحال، مشوق و به درد بخوری رو دیدم
‫اما بهترین داستان‌ها رو میشه از ‫پنجره‌هایی دید زد که کسی حواسش نیست.
‫نه، پایین رو نگاه کنید.
‫اوناهاشن، مخفی شدن
‫راستی، من راوی داستانـم.
‫و یه گربه. باهاش کنار بیاید، باش؟
‫میدونید، داستان این خونواده عجیبـه،
‫که به دور از دنیای مدرن توی ‫خونه‌ی قدیمیـشون مخفی شدن.
‫اطراف رو بهتون نشون میدم. ‫ اینجا جون میده فقط موش بگیری.
‫وقتی میگم «قدیمی» یعنی خیلی قدیمی.
‫میراثِ خانوادگیِ سنت، ابداع، خلاقیت و شجاعت.
‫این شکوه و عظمت ‫درست مثل سیبیلای باشکوهـشون
‫نسل به نسل بهشون رسیده.
‫تا این یدونه.
‫- عاشق اینم که دوتاییمون باهم «ویلابی» باشیم. ‫- وای قند عسلیم، من خیلی خوشحالم!
‫بیاید چندماه به عقب برگردیم،
‫وقتیکه این ازدواج عاشقانه ‫و شایسته ثمر داد...
‫خب میدونید دیگه.
‫- این چیه؟ ‫- اوه عزیزم
‫من پدرتـم،
‫و اون زن مهربونی رو که با تولد گستاخانه‌ات ‫بهش بی‌احترامی کردی مادرتـه.
‫اگه به دنبال دوست داشتنی، التماست ‫رو میکنم که جای دیگه دنبالش بگردی. ممنون.
‫اسمت «تیم»ـه
‫و از خاندان ویلابی هستی.
‫روز خوبی داشته باشی آقا
‫خونواده‌ی مهربونـش اصلا ‫تیم رو دوست نداشتن.
‫تنها چیزی که بهش دادن اسمش بود.
‫
‫ویلابی
‫ویلا...
‫...بی
‫و خواهر و برادراش
‫یه خواهر به اسم جین...
‫مامان بابا صدات رو میشنون!
‫...و برادرای دوقلو که هردوشون ‫اسمشون بارنبیـه. اونا ترسناک‌ان.
‫- ممنون بارنبی ‫- خواهش میکنم بارنبی
‫چرا به این دیوار خیره شدیم؟
‫چون ما ویلابی هستیم جین.
‫خیله‌خب، این داستان ویلابی‌ها عجیبـه، ‫درست میگم؟
‫اما اونقدرام بد نیست. حداقل همه ‫وعده‌های غذاییـشون رو باهم میخورن.
‫و وقتی میگم «باهم» منظورم این دوتاست.
‫- تند دوست داری، مگه نه؟ ‫- من فقط اینجوری دوستش ندارم...
‫واسش میمیرم.
‫فقط فراموش کرده بودن که با ‫بچه‌هاشون غذا بخورن.
‫فکر نمیکنم چیزی از غذا بمونه.
‫اما انقدر گشنمه که حاضرم ‫زبونِ خودم رو بخورم.
‫- منم همینطور ‫- منم همینطور
‫ما هم همینطور
‫نظرت چیه یکی از بارنبی‌ها رو ‫شکلِ غذا بکنیم...
‫- فکر بدیـه. ‫- افتضاحـه
‫نه جین
‫باشه، پس اگه من برم چی؟
‫- انقدر پیشنهاد نده! ‫- آره
‫پیشنهاد نده.
‫میدونم گشنتـه، اما ویلابی‌ها ‫برای غذا التماس نمیکنن.
‫ما صبر میکنیم.
‫- غذا؟ ‫- ما غذای امروز رو میخوریم.
‫شما غذای دیروز رو میخورید.
‫اما همه غذاهای دیروز رو ‫همون دیروز خوردید.
‫واسه همینـم هیچ غذایی از ‫دیروز برای... جین!
‫ها؟ اسم من مادرـه. جین دیگه کیه؟
‫تو مادرت رو به اسم صدا میکنی، ‫و انتظار داری که بهت غذا بدیم؟
‫- نه، نه، نه. ‫- نه؟
‫منظورم اینه که... ‫بله مامان. نکن.
‫نکن؟
‫به مامانت نگو چیکار کنه چیکار نکنه.
‫- ای پسر خودخواه، همش رو خوردی. ‫- نه من نخوردم!
‫وای پدر، من از گرسنگی میمیرم.
‫کار اون دختره‌ست.
‫- اون کوچیکه رو آورده. ‫- اونا ترسناک‌ان.
‫سلام مامان
‫اینجا چیکار میکنن؟
‫- هیچی. ‫- خدافظ مامان!
‫- اونا دارن میرن... ‫- گشنه‌ان.
‫این بچه‌ها همیشه کم و کسری دارن.
‫- ما مشکلی نداریم. جین! ‫- بارنبی‌ها یه لباس جدید لازم دارن.
‫- یدونه خوبه. ‫- یدونه دوست داریم.
‫- بارنبی‌ها! ‫- دوتا میخواید.
‫انقدر حرف نزن.
‫- منو نگاه کن، دارم اذیت میشم. ‫- وحشتناکه.
‫- رسما دیگه نگرانـم. ‫- جذابـه.
‫- نمیتونم ببافم! ‫- اینا همش تقصیر توئه!
‫تقصیر من؟
‫پسرم تو با نیازهای بچگونه‌ات ‫هی داری مزاحم ما میشی.
‫برو توی زغالدونی
‫روز خوبی داشته باشی آقا
‫تیموتیِ بیچاره
‫برای پسری بی مو با شلوارهای ‫کوتاه جای بدیـه، نیست؟
‫گاهی اوقات آرزو میکنم ‫ای کاش ویلابی نبودم.
‫ما قبلا معرکه بودیم
‫سرباز و دانشمند بودیم، ‫یا پادشاه و فیلسوف،
‫مکتشف و خلبان، یا هنرمند و شاعر بودیم!
‫غیرممکن‌ها رو ممکن ساختیم،
‫و همیشه مثل یه خونواده سر یه ‫میز غذا میخوردیم،
‫وقتیکه همه ویلابی‌ها ‫حتی زنا هم سیبیل داشتن.
‫دوباره میتونیم معرکه بشیم
‫نه...
‫ما خواهیم شد.
‫به طرز معجزه آسایی، بچه‌های ویلابی ‫همچنان عزمی جزم داشتند...
‫- باریکلا بارنبی ‫- باریکلا به تو بارنبی
‫بای بای بالون!
‫...و ابتکار...
‫و امید.
‫♪ در میان آینه، بر فراز پرچین ♪
‫♪ رنگین کمان رو دنبال کن تا... ♪
‫- ساکت! ‫- من نمیتونم ببافم!
‫♪...جایی که آرزوهایم آغاز میشوند... ♪
‫نمیتونه ببافه!
‫من آزاد خواهم شد.
‫اگه اشتباه ببافه...
‫- حس میکنم دارم بیهوش میشم! ‫- ای مادرِ مهربان!
‫
‫بیاید باهاش روبه‌رو بشیم. ‫خونواده‌ی ویلابی‌ها اصلا معرکه نیست،
‫و با توجه به چیزی که میبینیم، ‫هیچوقت هم نخواهند شد.
‫نه بدون هیچ کمکـی
‫شاید شبی طوفانی و تاریک بود، ‫شاید به پنجره‌های زیادی نگاه انداختم،
‫اما این داستان منو تحت تاثیر گذاشت.
‫میدونم که راوی‌ها نباید خودشون ‫رو درگیر کنن اما فقط یه سیخونک بود.
‫یک گربه در زمان درست...
‫- یه چیزی بیرونه. ‫- قطعا یه چیزی بیرونه.
‫- جین ‫- یه چیزی بیرونـه.
‫صدای زوزه‌ست. صدای زوزه‌ی یه حیوون.
‫وای! چقدر مرموز! ‫مثل توی کتاباست.
‫- بجنبید بارنبی‌ها ‫- کتابِ بد
‫کتاب ترسناک!
‫هیس! هنوز بیدارن.
‫برقص، برای پاپات برقص.
‫چه جور حیوونی اینجوری زوزه میکشه؟
‫من خیلی ترسیدم. شما هم ترسیدید ‫بارنبی‌ها؟ چون من خیلی ترسیدم.
‫شاید نباید...
‫اون کتابِ رو یادتونه که کلی ‫نقاشی درمورد هیولاهایی با
‫دندون و چنگال و بچه‌های تیکه تیکه شده داشت؟
‫- نکن. ‫- حرف نزن.
‫کلی خون ریخته بود، درست نمیگم بارنبی‌ها؟
‫- خون چیز بدیـه. ‫- میخوام یه نگاه سرسری بندازم
‫ببینم خطرناکـه یا نه.
‫اگه خطرناک بود زیگزاگی یا ‫جور دیگه به مسیرهای مختلف فرار کنید.
‫- تا بتونه فقط یکیتون رو بخوره. ‫- این چه حسیِ که من دارم؟
‫- ترس. ترس. ‫- قطعا ترسـه.
‫یادتون باشه دوقلوها، زیگزاگی.
‫زیگزاگ. زیگزاگ. زیگزاگ.
‫برید عقب بارنبی‌ها.
‫میدونم دارید به چی فکر میکنید،
‫چون منم دارم دقیقا به ‫همون چیز فکر میکنم.
‫چی توی جعبه‌ست؟
‫و میتونیم خالیـش کنیم ‫تا برم داخلـش؟
‫سلام هیولا، من جین هستم.
‫امیدوارم که هیولای خوبی باشی ‫چون ما آدمای خوبی هستیم.
‫لطفا کله‌ی مارو نخور.
‫عاشق بوی تازه‌ی نخ دم صبحـم پدر.
‫پوف! مامان بابا بیدارن؟ نفرت‌انگیزـه!
‫سیبیلات نخ‌های خیلی قشنگی رو میده.
‫انجامش بده!
‫چطوری آخه از اینجا رد بشم؟
‫ادامه بده.
‫تو نخ میسازی، من میبافم. ساده‌ست.
‫اون همیشه...
‫تو میخوای که مادر نخ داشته باشه، نمیخوای؟
‫باید بخوای. تو از پولیور دوست داری.
‫چه عالی!
‫اینم از این، آخیش!
‫ها؟
‫جین؟ دوقلوها؟
‫عمو بزرگ ادموند! هیس!
‫صدات رو میشنون.
‫باید ساکت باشی وقتی مامان ‫و بابا هنوز دارن...
‫تیم!
‫بیا کوشول موشول کوشول
‫- جین! داری چیکار... ‫- اونجاست.
‫بگیرش.
‫- گرفتمش! ‫- گرفتمش!
‫بازم داری راکون بزرگ میکنی؟
‫نه.
‫یه چیزی هست.
‫بیشتر شبیه یه چیزه یا چندتا چیز؟
‫- گرفتمش! ‫- اون چیه؟
‫یه بچه!
‫- صدا نیارید! ‫- من نمیتونم ببافم!
‫هیس!
‫اینو از کجا گرفتید؟
‫بیرون توی یه جعبه پیداش کردیم. بچه یتیمـه.
‫- بوی یتیمارو میده. ‫- شبیه یتیماست.
‫مثل یتیما جعبه داره.
‫♪ دوست یتیم تنها توی جعبه ♪
‫- چرا داری آواز میخونی؟ ‫- ♪ خوشحالیم که به اینجا اومدی... ♪
‫باید سریعا از شرش خلاص بشیم.
‫بدش به من!
‫- نه! ‫- بده! بده به من!
‫جین! تو میدونی مامان بابا از بچه‌ها متنفرن،
‫و نوزادها بچه‌ترین بچه‌های دنیان!
‫خب، من دوستش دارم و هیچ چیزی نمیتونه ‫از من دورش بکنه.
‫- بارنبی بیارش برای من. ‫- باشه تیم.
‫هی! بارنبی‌ها یتیمـم رو بهم برگردونید.
‫- باشه جین. ‫- بارنبی‌ها بیاریدش.
‫- ببخشید تیم. ‫- بارنبی‌ها، یتیم.
‫- باشه جین. ‫- بارنبی‌ها.
‫- باشه تیم. ‫- بارنبی‌ها.
‫- بارنبی‌ها. بارنبی‌ها. ‫- بارنبی‌ها. بارنبی‌ها.
‫بارنبی‌ها. بارنبی‌ها. بارنبی‌ها!
‫بارنبی‌ها! یتیم؟
‫- فرار کرد. ‫- خیلی سریع
‫چی؟
‫هیولا آزاد شد!
‫نه، نه، ته!
‫ها؟
‫- این چیه؟ ‫- بچه.
‫دوباره نه.
‫- چرا هی تکرار میشه مادر؟ ‫- مامان بابا!
‫حالتون چطوره... ‫مامان بابا، من میگیرمش. من میگیرمش.
‫تکون نخور.
‫از جات تکون نخور بچه.
‫بگیریدش. بگیریدش.
‫بگیریدش! بگیریدش!
‫بچه‌ی کباب شده!
‫نه!
‫- نخ‌های مادر داره میسوزه. ‫- نه.
‫آره.
‫نخ سوزون.
‫بارنبی‌ها بگیریدش.
‫نه، نه، نه.
‫گرفتمت کوچولوی شیطون.
‫
‫- اصلا ویلابی نیست. ‫- این مالِ توئه؟
‫- نه. ‫- چی؟ نه، من نکردم...
‫تو غذای مارو میخوری، ‫توی زغالدونیِ ما میخوابی
‫و حالا ازمون انتظار داری که ‫یه بچه دیگه رو بزرگ کنیم؟
‫- همیشه اینکارارو میکنه. ‫- چی؟ نه.
‫- خب ما که همه‌چیز رو امتحان کردیم. ‫- نادیده گرفتیمش.
‫- زغالدونی. ‫- بهش بی توجهی کردیم.
‫- زغالدونی. ‫- کار من نبود.
‫- هیچوقت باهاش بازی نکردیم. ‫- زغالدونی.
‫فکر کردی اینکار جواب میده؟
‫نوچ! هیچ چیزی جواب نمیده.
‫من نمیتونم ببافم!
‫ای مادر مهربان.
‫- بچه‌ها. ‫- ای کاش میتونستیم بندازیمشون بیرون.
‫
‫- تصمیم گرفتم که بندازمتون بیرون! ‫- انجامش بده پدر.
‫اما خونه‌ی من.
‫تا وقتیکه از شر این خلاص نشدید برنگردید!
‫- تو... ‫- انجامش بده. انجامش بده.
‫- ...تنبیه شدی! ‫- ایول!
‫- همش تقصیر توئه! ‫- چی؟ تقصیرِ ایناست.
‫ما باید بندازیمشون بیرون.
‫چطوری میخوای عزت رو به ‫خونه‌ی ویلابی‌ها برگردونیم
‫وقتی که اصلا حتی اونجا ‫زندگی نمیکنیم؟
‫- اما... ‫- باید زود از شر این خلاص بشیم.
‫نه تیم!
‫کارت تمومه. حالا بیاید ‫به خونمون برگردیم.
‫چی؟ چی؟ چطوری؟
‫تیم، این به یه خونه نیاز داره ‫و اگه ما کمکش نکنیم،
‫ما دقیقا مثل مامان بابا بدیـم،
‫که فقط مایه‌ی ننگِ ‫خاندان ویلابی‌ها هستن.
‫خیلی زیاد اسم و رسممون رو ننگین کردن.
‫میدونم از کجا میتونیم یه خونه عالی ‫پیدا کنیم. دنبالم بیاید.
‫سلام بیرون!
‫بیرون؟ اما... من هیچوقت...
‫گمونم ترک کردنِ خونه برای ‫دفعه اول کارِ سختیـه.
‫هرچند، من وقتی 6 سالـم بود ‫خونمون رو ترک کردم.
‫تنها کاری که خونواده‌ام برام کردن
‫این بوده که تخم چشمام رو لیس زدن ‫و فرستادنم که وسیله‌هام رو جمع کنم.
‫مشکلی براش پیش نمیاد. شاید.
‫- جین! کجا داریم میریم؟ ‫- به آخرِ مسیرِ رنگین کمون.
‫آخر مسیر رنگین کمون؟ چقدر فاصله داره؟
‫دور نیست. مگه نه دوست یتیم؟
‫صبر کنید. صبر کنید. صبر کنید. صبر کنید.
‫صبر کنید. صبر کنید. ‫صبر کنید. صبر کنید. بروید.
‫بارنبی‌ها!
‫ببخشید ما رد بشیم. ‫بعله عذر میخوام.
‫ببخشید، ببخشید. ‫جین مردم! مردم!
‫از اینطرف!
‫صبر کنید منم بیام!
‫آره، همینجا!
‫جین! من شاشیدم تو کفشام.
‫نزدیک شدیم؟
‫تقریبا رسیدیم.
‫به نظر میاد قسمتِ بدی از شهرـه.
‫خودم یاد گرفتم.
‫اونجارو ببین.
‫محشر نیست؟ خونه معرکه‌ایـه.
‫معمولا توی داستان‌های قدیمی،
‫آخر مسیرِ رنگین کمون‌ها گنج وجود داره، ‫مگه نه؟
‫این یکی نداره.
‫«ورود ممنوع»؟ خب، عجب ضدحالی.
‫- ببینید! اردک! ‫- جین.
‫- کارخونه! ‫- بارنبی‌ها!
‫نه!
‫سلام اردک‌ها! خیلی قلمبه‌ان!
‫بارنبی‌ها! جین!
‫ویلابی‌ها تخلف نمیکنن.
‫یه خونه‌ی محشر. هورا!
‫- یه کارخونه‌ی آبنباتـه! ‫- چقدر دستگاه.
‫کلی دکمه هم دارن.
‫- اهرم. اهرم. اهرم. ‫- دکمه. دکمه. دکمه.
‫♪ من میچرخم در زیر رنگین کمان ♪
‫♪ خانه‌ای محشر برای بهترین دوستم ♪
‫
‫غذاهای رنگین کمونی؟ اینجا همه‌چیز داره.
‫- هی! ‫- حالا که این یتیم یه خونه پیدا کرده، ما میریم خونمون.
‫نمیشه همینطوری بیرون ولـش کنیم. ‫اینطوری امن نیست.
‫اگه گرگ باشه چی؟
‫گرگ؟
‫بیا.
‫ما توی جعبه پیداش کردیم؟ ‫توی جعبه هم رهاش میکنیم.
‫- گرگ‌ها از جعبه بدشون میاد. ‫- تعادل ایجاد شد.
‫تیم صبر کن!
‫اگه یه اسم بهش بدیم چی؟
‫یه اسم خوبِ سه بخشی، ‫مثل... آها، تَفِتا!
‫ت-ف-ت-ا...
‫هی!
‫- اسمش «روث»ـه. ‫- روث؟
‫بله. چون دوباره ترک کردنـش باعث میشه ‫که ما آدمای بیرحمی باشیم.
‫حالا بیرحم باش و خداحافظیت رو بکن.
‫باشه.
‫روث
‫همیشه میدونم که کجا باید پیدات کنم. ‫آخر مسیرِ رنگین کمون.
‫پیش به سوی خونه!
‫جین!
‫چه کسی برای کارِ من مزاحمت ایجاد کرده؟
‫ما داریم تخلف میکنیم!
‫چه کسی...
‫
‫توی جعبه چیه؟
‫روث؟ تو که آبنبات نیستی.
‫چه سیبیلِ باشکوهی داشت. ‫اینجا خونه‌ی محشریـه.
‫واقعا امیدوارم که کار ‫درستی انجام داده باشیم.
‫معلومه که کار درستیـه جین.
‫مردِ محشری با چنین خونه‌ی محشر ‫باید یه خونواده محشر داشته باشه.
‫فقط تصور کن که اون بچه یتیمِ ‫خوش شانس چه زندگی قراره داشته باشه.
‫ای کاش ما هم یه خونه ‫مثل روث داشتیم،
‫جاییکه مجبور نمیشدیم غذا بدزدیم ‫و کسی بهمون نمیگفت:
‫«خفه شو جین!»
‫میتونستیم مثل ویلابی‌های باشکوهِ قدیم ‫سر یه میز غذا بخوریم.
‫سیبیلامون بلند میشد،
‫و نیازی هم نبود که کسی دوباره به ‫زغالدونی برگرده...
‫مگر اینکه زغال میخواستن.
‫- من یه کارخونه میخوام. ‫- کارخونه‌ی بزرگ.
‫صبر کنید. ما میتونیم ‫همه اینارو داشته باشیم.
‫به جز کارخونه البته.
‫چطوری؟
‫اگه ما هم یتیم بشیم چی؟
‫این بدترین پیشنهادی بود که تا ‫حالا دادی. ما مامان بابا داریما.
‫- مامان بابای بد. ‫- مامان بابای افتضاح.
‫اما اگه نداشتیم چی؟ ‫درست مثل توی کتابا.
‫خونواده پولیانا توی هند از وبا مُردن.
‫خونواده‌ی اون پسر تپلوئه جیمز ‫رو هم یه اسب آبی خورد.
‫فکر میکردم کرگدن بودن.
‫فقط به این فکر کن که اگه خونواده‌مون ‫مُرده بودن چقدر همه‌چیز عالی میشد.
‫جین، جدی داری پیشنهاد میکنی که...
‫ما خودمون رو یتیم کنیم. آره!
‫- ترسناکـه! ‫- بیرحمانه‌ست.
‫نه! از شرِ یه بچه یتیم خلاص ‫شدن داستانـش فرق میکنه.
‫پیشنهاد میکنی که چطوری دوتا آدم بزرگِ ‫حقه باز رو از دور خارج کنیم؟
‫راحت.
‫- نه! ‫- نه، اونجا نه، اونجا.
‫- نه! ‫- نه، اونجا.
‫- آژانس مسافرتی -
‫چی...
‫...با تنها 999 دلار تمامی مشکلاتون ‫برای همیشه از بین میرن.
‫- عاشقش میشید. ‫- برای همیشه از بین میرن؟
‫یه تیکه کاغذِ براق تا خورده؟
‫میتونیم بفرستیمشون پیِ کارشون. ‫اگه خودمون رو یتیم کنیم چی؟
‫آره، فکر خفنیـه تیم.
‫پیش به سوی خونه!
‫عاشقِ این نقشه‌ام.
‫خیله‌خب، خونسرد باشید آدما. ‫انقدر حساس نشید.
‫نگید وای خیلی بده. ‫طبیعتِ کار همینه. جواب میده.
‫ببینید، این بچه‌ها به یه تغییر ‫نیاز داشتند. میدونید؟
‫بهتون هشدار داده بودم که این ‫داستان خیلی داستانِ خوش و خرمی نیست.
‫وای خدای من، چه قیچی‌های تیزی. ‫مواظب باشید!
‫باید ماجراجویی مرگباری رو جور کنیم
‫تا دقیقا همون چیزی که مامان بابای ‫حقه بازمون میخوان رو بهشون بدیم.
‫تا باعشقـشون تنها بمونن.
‫دقیقا. فرصت‌های مرگبار یتیم‌کننده ‫در بطنِ گریزی عاشقانه.
‫اگه توی گرمتـرین مکان‌های ‫روی زمین ذوب نشن...
‫...قطعا توی خیستـرین مکان غرق میشن.
‫آدمخوارها میخورنـشون مگر ‫اینکه قبلـش منجمد شده باشن،
‫یا اینکه توی زمین‌های اسیدی حل شده باشن.
‫نمیتونن از خرس‌ها فرار کنن، ‫اما اگه فرار هم کرده باشن،
‫ما مرگبارترین نقطه رو ‫برای آخرین قسمت انتخاب کردیم...
‫کوهِ بلند غیرقابل‌صعود...
‫در سوئیس.
‫کسی که بالا بره پایین نمیاد.
‫آژانس مسافرتیِ نکوهیده
‫ورود بچه ممنوع.
‫بنگرید!
‫
‫زیباست.
‫چی؟
‫- پدر ‫- بله قشنگم
‫این چیه؟
‫چی توش نوشته پدرجان؟
‫- «دنیا را بگردید.» ‫- دنیا را بگردید؟
‫«ماجراجویی کنید.»
‫عاشق ماجراجویی‌ام!
‫- میدونی دیگه چی نوشته مادر؟ ‫- چی پدر؟
‫ورود بچه‌ها ممنوع!
‫عاشقشـم!
‫برام برقص عشقِ من.
‫یه کاری میکنی برات هلیکوپتری بزنم.
‫نه بس کن. وایسا.
‫اگه بچه‌هارو تنها بذاریم، ‫همه‌چیز رو نابود میکنن.
‫
‫اگه تنها نذاریمشون چی؟
‫میتونیم براشون یه پرستار بگیریم.
‫اما پرستارهای خوب گرون نیستن؟
‫بله مادر. پس یه پرستار بد رو ‫که ارزونـه استخدام میکنیم.
‫پیش به سوی ماجراجویی. هالو نیستن؟
‫منظورم اینه که هیچوقت فکر نمیکردم ‫که گول بخورن. شما چطور؟
‫تو الهه‌ی منی ای قندعسلـم.
‫چقدر خوش بگذره با این وضعیت.
‫بدو، بلندم کن.
‫منو بذار داخلـش.
‫مادر چقدر سنگین شدی.
‫خب کار سختی نبود.
‫پیش به سوی ماجراجویی!
‫همه به چیزی که میخواستن رسیدن.
‫پیش به سوی ماجراجویی!
‫مشکلی نیست.
‫بهتون گفتم که جواب میده.
‫رفتن؟ ما موفق شدیم.
‫- ما... ‫- شدیم...
‫یتیم!
ما را در تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید @officialcinama
‫یتیم‌خونه، یتیم‌خونه.
‫
‫شما تنبیهـید!
‫ادموندِ کبیر، از دیوارت لذت ببر.
‫ویلابی...
‫تیموتی، تو مردِ خونه‌ای!
‫سیبیل‌های بزرگ از طریق ‫مسئولیت‌های بزرگ بدست میان.
‫تیم، تیم، تیم...
‫تیم، تیم، تیم.
‫تیم
‫- تیم! ‫- صبح شده؟
‫- ما گرسنه‌ایم. ‫- چند ساعتِ که غذا نخوردیم.
‫- چند روزه، داریم از گرسنگی میمیریم. ‫- غذا چیه؟
‫نیازهای بچگونه‌ـتون رو شنیدم و چون مردِ ‫خونه منم پس نیازهاتون رو تامین میکنم.
‫دیدید؟ ‫بهتون که گفتم جواب میده.
‫بگذارید عظمت آغاز شود.
‫وای تیم
‫خودتون رو گرم کنید.
‫حقیقتا خوشایند است.
‫شام آماده‌ست!
‫وعده‌ای شایسته برای خونواده‌ای شایسته.
‫خرچنگی خوشمزه در بستر زغالسنگ!
‫اینو از روی دیوار برداشتی تیم؟
‫- خرچنگِ مونده‌ست. ‫- واقعا مونده‌ست.
‫غذای مونده بهترین غذاست.
‫من میرم.
‫چی؟ پنیر رو نمیخوری؟
‫کالباس موش!
‫- داره عجیب میشه. ‫- من رد میکنم.
‫من میخورمش.
‫چی؟ هی!
‫شما ویلابی‌ها دارید کجا میرید؟
‫بیرون. روث خونشون غذای ‫رنگین کمونی داره و...
‫ما خودمون رو یتیم نکردیم که ‫تو بتونی بری عشق و حالت رو بکنی،
‫و غذای رنگین کمونی باکلاس با دوستات بخوری.
‫من بچه یتیمـم و هرکاری که بخوام میکنم.
‫- نه نمیتونی. ‫- میتونم.
‫- نمیشه. ‫- میشه!
‫- نه، تو... ‫- سلام!
‫- غریبـه ‫- خطرناکـه
‫متجاوز!
‫نترس پسر لاغر و سفید، ‫من پرستار شما هستم!
‫نه، رئیس منـم!
‫درمورد پرستارها خوندم. ‫شما چجور پرستاری هستید؟
‫با نسیم مغرب زمین به اینجا ‫اومدی یا مشرق زمین؟
‫- مغرب. ‫- چترت کجاست؟
‫- اینجاست. ‫- بچه‌هارو میخوری؟
‫- گاهی اوقات. ‫- چرا اومدی اینجا؟
‫مامان بابای مهربونتـون ‫منو استخدام کردن.
‫مهربون؟
‫مامان بابا؟
‫من هیچ صلاحیتی جز طبع شاد ندارم.
‫برای خدمت کردن به تمامیِ نیازهای ‫کودکانه‌ـتون اینجام. غذا درست میکنم، تمیزکاری... آواز میخونم!
‫چی؟ آواز میخونی؟
‫- آره! همه پرستارا آواز میخونن. ‫- منم آواز میخونم.
‫نظرت چیه باهم آواز بخونیم؟
‫آره!
‫همه بیاید!
‫هیچوقت به یه پرستار اعتماد نکنید.
‫
‫شگفت‌انگیزه.
‫- حقه باز! ‫- عاشقشـم!
‫داره با کله‌ی جین چیکار میکنه؟
‫- الان موهاش سیخ شده. ‫- و جوونتـر بنظر میاد.
‫زنِ اهریمنی
‫- باید از شرش خلاص بشیم. ‫- از شرش خلاص بشیم؟
‫سریعا
‫پرستار برای مامان بابا کار میکنه و ‫حالا جین رو هم شستشوی مغزی داده.
‫باید بره، اما چطوری؟ ‫شاید یه بروشورِ دیگه نیاز داریم.
‫- نظرت درمورد این چیه تیم؟ ‫- جواب میده.
‫اون دیگه چه کوفتیـه؟
‫- پرستارکشـه تیم. ‫- پرستارکش؟
‫پرستار رو میذاریم اینجا توی ظرفِ پرستار.
‫اهرم
‫- پرستار رفت. ‫- مشکل حل شد.
‫
‫فکر افتضاحیـه.
‫اولا که اهرم‌های زیادی داره.
‫واقعا فکر میکنید که همینجوری ‫پا میشه میاد اینجا
‫و خودش رو میندازه توی ظرف پرستارتون؟
‫اینجا کتابخونه‌ست.
‫دوقلوها همیشه اینجا کاراشون رو میکنن.
‫شما کله قارچی‌ها اینو درست کردید؟
‫یه صندلی فنری؟
‫خب شبیهِ یه ظرف پرستارـه.
‫شما بجه‌ها شبیهِ بچگی‌های آلبرت ‫انیشتین هستید اما با موهای عجیبتـر.
‫- اسماتون چیه؟ ‫- اهرم
‫- این بانبیـه ‫- و این بارنبیـه
‫- هردوتون؟ باشه. ‫- بکشش.
‫نظرتون چیه که تورو بارنبی یک صدا کنم؟
‫- انجامش بده! ‫- و تورو بارنبی دو صدا کنم؟
‫- اهرم! ‫- میتونم از هم تشخیصشون بدم.
‫- من دو دوست دارم. ‫- من یک دوست دارم.
‫- از اهرم‌ها خوشم میاد! یا اهریمـه؟ ‫- نه، نه، نه.
‫- اهرم ‫- نه اهریم
‫میتونم بکشمش؟
‫باحاله، این یکی چیکار میکنه؟
‫هیچی، نه؟
‫کی گرسنه‌ست؟
‫پرستارکشِ مسخره
‫عالی نیست. نگاشون کن، اونجا ‫نشستن با اون دهنشـون غذا میخورن،
‫- هی میخورن! ‫- استخونی؟
‫- مشکلـش چیه؟ ‫- حسوده.
‫- واقعا حسوده. ‫- آره، یه قدرتِ درگیریِ قدیمی.
‫
‫ویلابی‌های خیانتکار. ‫رفیق نیمه راه‌ان.
‫غذای تیم رو که نمیخورن.
‫هی تیم
‫میدونم که دلت برای مامان ‫بابای قدیمیت تنگ شده.
‫تغییر سختـه. منم تجربه‌اش کردم. ‫فکر کنم باید غذا بخوری.
‫- چی؟ نه، نه، نه. ‫- بجنب. بیا بریم.
‫یکم جو بزن بلکه تپل شی.
‫تیم باید امتحانـش کنی، خیلی خوبـه. ‫خیلی بهتر از اون خرچنگ دیواریـه‌ست.
‫ویلابی‌ها جو نمیخورن.
‫میدونم که از پسِش برمیای استخونی. حالا بخور.
‫نه ممنون
‫- بخور ‫- نوچ
‫- بخور ‫- نه
‫- بس کن. ‫- تو بس کن.
‫- بیخیال شو. ‫- تو بیخیال شو.
‫- بخور. ‫- نه!
‫به غذای من توهین کنی یعنی به من توهین کردی.
‫من چاره‌ای جز این ندارم که...
‫زغالدونی؟ میخواستم بگم یکم بهت زمان بدم.
‫میدونید، چاره‌ای جز این ندارم ‫که یکم بهت زمان بدم کنار بیای.
‫چرا مامان باباتون اصلا باید ‫شما رو بفرستن توی زغالدونی؟
‫بخاطر خواسته‌های کودکانه‌مون.
‫- مثل غذا. ‫- پولیور
‫عشق
‫وارد کردنِ یه بچه یتیم
‫شما یه بچه یتیم آوردید اینجا؟
‫آره آوردیم
‫اما نوزاد بود و همه نوزادها بچه‌ترین ‫بچه‌ها هستن پس...
‫از شرش خلاص شدیم.
‫چی؟ چی میگید؟ ‫کجا از شرش خلاص شدید؟
‫توی خونه‌ی محشر.
‫اینجا بدترین خونه‌ی دنیاست. ‫یتیم کوچولوی بیچاره.
‫ما نباید تخطی کنیم و برای این مرد ‫محشر مزاحمت ایجاد کنیم.
‫کدوم مرد محشر؟
‫چه کسی مزاحم کار من شده؟
‫وایسید ببینم. فرمانده ملناف واقعیـه؟
‫بله.
‫این... انتخاب لباس خوبیـه.
‫هر روز اینجوری لباس میپوشی آقا؟
‫- اونا مدال‌های آبنباتیـه؟ ‫- شاید.
‫- میشه روث بیاد دم در؟ ‫- نه! برید!
‫هی! هی! بچه یتیم کو، مرد آبنباتی؟
‫- نه! ‫- بچه!
‫- روث! ‫- کارخونه!
‫
‫- میشه به سیبیلت دست بزنم؟ ‫- چی؟
‫
‫- بچه؟ کجاست؟ ‫- روث!
‫اوضاعِ بدیـه.
‫قبل از اینکه تصادف آبنباتی کنه ‫باید جلوش رو بگیریم.
‫نه، نه، نه، نه، دوباره نه. ‫شما متخلفین! همینجا بمونید!
‫بله مردِ بزرگ
‫وای بچه. نه، نه، نه. ‫نه، نه، نه، نه.
‫نقل و بادوم. ‫نقل و بادوم.
‫
‫آبنبات له‌کن نه.
‫روثی!
‫گرفتمت!
‫- هیجان انگیز بود. ‫- باشه، اما قرار بود همینجا بمونیم.
‫روث!
‫هی! خانم مو گنده! ‫بچه‌ام رو بهم پس بده!
‫بچه‌ات؟ من اینطور فکر نمیکنم بابا آبنباتی.
‫یه پرستار یه چیزایی سرش میشه،
‫و این پرستار میدونه که این ویلابی‌های ‫بیچاره یه بچه رو دم درِ تو گذاشتن.
‫صبر کن، شما فرشته‌هایی هستید ‫که برام آوردیدش؟
‫شاید
‫من دقیقا فرشته صداشون نمیکردم.
‫- وایِ من. ‫- چی میدی بخوره؟
‫آبنبات! من فرمانده ملناف هستم ‫و در سرزمینِ خوشی زندگی میکنم!
‫نقاشیِ متحرک؟
‫اون آدم کوچولوها رو ‫چطوری گذاشتن توی یه جعبه؟
‫روثی دوسش داره، مگه نه؟ ‫این جوهای خوشمره رو دوست داری.
‫همه بچه‌ها جو دوست دارن.
‫پس تو فرمانده ملنافِ واقعی هستی؟ ‫مشهوری؟
‫خب شاید، من همه چیزهای ‫خوشمزه رو خودم درست میکنم.
‫اینجا تنها زندگی میکنی یا...
‫بله. خب تنها زندگی میکردم.
‫روث اومد به اینجا و به ‫توجه زیادی نیاز داره.
‫معلومه که نیاز داره، مگه نه دخترکوچولو؟
‫چطور همچین چیزِ کوچولویی ‫میتونه یه عالمه پی پی کنه؟
‫- نُه روزه که نخوابیدم. ‫- منطقی بنظر میاد.
‫به یتیم‌خونه زنگ زدم برای کمک اما...
‫یتیم خونه؟ ‫نه، نباید بهشون زنگ میزدی.
‫خب وقتی یه بچه یتیم رو پیدا میکنی ‫که نمیشناسی، به...
‫
‫نه، بچه دادن به اونا مثل حبس کردنِ ‫یه سگ کوچولو توی قفسـه.
‫خدای من! من سگ دوست دارم!
‫پس خوبه که قطع کردم.
‫قطع کردی؟
‫میدونی، من علاقه زیادی به ‫نیازهای کودکانه‌اش پیدا کردم.
‫میخوام که بمونه.
‫باشه، اما...
‫این کارخونه که جای بچه نیست.
‫نمیتونه برای باقیِ عمرش ‫فقط آبنبات بخوره.
‫یعنی اینکه، یهو میبینی بزرگ ‫شده و میخواد بره دانشگاه، میتونه...
‫دکتر بشه یا کتاب بنویسه،
‫یا اینکه نقاش بشه و نقاشی بکشه. ‫به کره ماه قدم بذاره.
‫خب شاید رئیس جمهور بعدی بشه.
‫میدونی؟ و بعدش تو ‫مجبور میشی که به کاخ سفید بری
‫و شاید نباید این لباس آبنباتیت رو بپوشی، ‫میدونی؟ خیلی زیادیـه.
‫به نظر شیرین میاد.
‫وقتـشه که این مرد آبنباتی ‫مردِ خونواده بشه،
‫که اتفاقا آبنبات هم درست میکنه.
‫خب اگه به کمک نیاز داشتی، ‫میدونی به کی زنگ بزنی.
‫ارائه خدمات برای یتیم‌ها
‫چی؟ نه، استخونی!
‫میتونی به من زنگ بزنی. میدونی، ‫من یه پرستارم.
‫- میزنم. ‫- فقط شماره‌ات رو اینجا بزن.
‫اگه یه وقتی به کارخونه آبنبات ‫نیاز داشتی یا...
‫هورا! خونه‌ی محشر.
‫شما ویلابی‌ها معرکه‌اید.
‫بیا پسرجون، بگیرش!
‫
‫- این بغلـه؟ ‫- نمیدونم. اما دوستش دارم.
‫متاسفانه این بچه‌ها ویلابی ‫به زودی خبری بد بهشون میرسه
‫که مامان باباشون هنوز زنده‌ان.
‫میگن که عشق فاتحِ همه‌چیزـه. ‫برای این دو نفر همینطوره.
‫این گربه‌ها چندتا جون دارن؟
‫وای پدر، عاشقِ ماجراجویی ‫در کنارِ توئم.
‫حشره بود.
‫متاسفانه، ماجراجوییـمون به زودی به ‫پایان میرسه مادر. پولـمون ته کشید.
‫این یعنی اینکه مجبوریم...
‫بریم خونه. متاسفانه آره.
‫منظورت بازگشت به اون خونه‌ی قدیمیـه؟
‫آره
‫ای کاش میتونستیم یه راهی پیدا ‫کنیم توی فضا و زمان
‫تا بتونیم بفروشیمش.
‫همیشه میتونی از اینترنت استفاده کنی.
‫- اینا... ‫- نتز؟
‫اینجارو ببینید. خونه‌های قدیمی ‫این روزا زیاد هست.
‫خدای من.
‫ماهی گوشتخوار!
‫- این دیگه چیـه؟ ‫- کلی عکس داره.
‫متوجه شدم.
‫آیرین هولمز هستم.
‫سلام، ما مایلیم که خونه قدیمیـمون رو بفروشیم.
‫- سریع، بگو سریعا. ‫- فورا.
‫♪ با اتوبوس به خونه میریم ♪
‫♪ زیر صندلیـم آدامس پیدا کردم ♪
‫♪ به جهان مینگرم که چقدر سریع حرکت میکنه ♪
‫♪ جویدنِ این آدامس داره حالم رو بد میکنه ♪
‫♪ خوردن آدامس قدیمی کارِ بدیـه ♪
‫روز خیلی خوبی بود.
‫خوشحالم که بهت خوش گذشت تیم.
‫حتما فرمانده بهم پیام داده.
‫پرستار...
‫چی؟ پدر؟
‫هرطور میلتـه.
‫
‫«برای بازگشایی بکشید»
‫باشه، ایول.
‫چرا کار نمیکنه...
‫ایول!
‫ما داریم خونه رو میفروشیم پرستار.
‫داره برای مامان بابای هنوز زنده‌مون ‫کار میکنه.
‫- تیم داری عجیب رفتار میکنی. ‫- من کیَـم؟
‫ما داریم خونه رو میفروشیم.
‫- هرطور که میلتـه ترتیبِ بچه‌هارو بده. ‫- انجامش بده پدر.
‫نه.
‫آره، و اینـم پیامیِ که ‫پرستار بهشون داده.
‫«در خصوص بچه‌ها...
‫خودم حلش میکنم.»
‫- دوست دارید حل بشید؟ ‫- نخیر
‫وای نه
‫پول!
‫یه متجاوزِ دیگه.
‫پول!
‫سلام!
‫بازدید آزاد فرداست، ‫خونـتون رو قراره بفروشم.
‫پول!
‫نه، نمیفروشی.
‫کی میتونه توی چنین شبی بخوابه؟
‫خب من میتونم. مهارتِ ‫خوبی توی خوابیدن دارم.
‫اما این بچه‌های ویلابی نمیتونن.
‫برید، برید، برید.
‫
‫ارائه خدمات برای بچه‌های یتیم؟
‫سلام من یه بچه یتیمـم که نیاز به ‫ارائه خدمات دارم.
‫مایلم که درمورد یه پرستارِ ‫بدی گزارش بدم.
‫
‫بفرمایید برای بازدید از خونه. ‫بخریدش. بخریدش. بخریدش. بخریدش.
‫مثل موش‌هایی که قدم به قدم ‫به لبه‌ی تله میرسن،
‫قراره که این ملتِ امیدوار درگیرِ ‫جنگِ ویلابی‌ها بشن.
‫
‫زیباست!
‫
‫سلام
‫- ایول! ‫- کمک!
‫بدترین بازدید آزاد عمرم بود.
‫لعنتی!
‫باریکلا ویلابی‌ها. ‫امروز خونه‌ـمون رو نجات دادیم!
‫درحالیـکه ویلابی‌ها شجاعانه از ‫خونه‌ی خودشون دفاع کردن...
‫داری کجا میری؟
‫...اما این دفعه دیگه کاری ازشون برنمیومد.
‫خوش اومدید. از این طرف.
‫خونه رو نگاه کن.
‫خونواده‌ی عالی
‫
‫همیشه رویای چنین خونه‌ای رو داشتیم.
‫به نظر میاد خونه خودمونه عزیزم.
‫حقه باز. برید.
‫برای گل‌های رزم جا هست.
‫آبجی بزرگـه، خیلی دوستت دارم.
‫نه من خیلی دوستت دارم داداش کوچیکـه
‫ما هم دوستتون داریم بچه‌ها
‫هورا!
‫
‫حسِ گزگز شدن از روی شوق رو دارم!
‫♪ گزگز ♪
‫- این خونه بی نظیرـه. ‫- ♪ بی نظیـــــر ♪
‫میتونیم همه عکسای خونوادگی ‫رو همینجا بزنیم.
‫میتونیم خیلی خوشبخت باشیم.
‫
‫قطعا این خونه رو میخریم.
‫عالی میشه.
‫اما اونا معرکه‌ان.
‫بجنبید.
‫مثل کشتار ویلابی‌های 1775...
‫متجاوزین!
‫تسخیر شده‌ست!
‫دوستت دارم!
‫چیزی خونواده معرکه رو ترسوند؟
‫- حیوان صفتـه. ‫- قطعا یه هیولاست.
‫یه نگاه میندازیم.
‫جین! نه، نه، نه
‫
‫چه بلایی سرِ کتابخونه‌مون اومد؟
‫- من ترسیدم. ‫- قطعا ترسیدم.
‫چی ویلابی؟
‫من هیولای ویلابی هستم. ‫به خونه‌ی من قدم گذارید تا شما را بخورم!
‫یکی از بارنبی‌ها رو بخور.
‫زیگزاگ. زیگزاگ. زیگزاگ.
‫از اینجا برید تا آزاد باشید،
‫مگر اینکه یک ویلابی باشید!
‫زیگزاگ. زیگزاگ. ‫جواب نمیده.
‫من یه ویلابی هستم.
‫که اینطور؟
‫پس گمونم مشکلی نداریم...
‫استخونی
‫پرستار؟
‫اینم واسه خدمت به شما کوچولوها بود.
‫هورا! میدونستم که آدم ‫خوبی هستی.
‫دستای لاستیکی!
‫اما من درِ اتاقت رو قفل کردم.
‫بیخیال تیم. همه پرستارها ‫میدونن که چطوری قفل رو وا کنن.
‫
‫تموم شب داشتم اینو درست میکردم ‫چون واقعا میخواستم که کمک کنم.
‫به کی کمک کنی؟ مامان بابامون؟ ما نمیتونیم ‫بهش اعتماد کنیم. اینو یادته پرستار؟
‫«درخصوص بچه‌ها...
‫خودم حلش میکنم.»
‫چرا انقدر بد رفتار میکنی؟
‫با تُنِ صدای من گوش بدید خب؟
‫در خصوص بچه‌ها، ‫بذارید خودم موضوع رو حل کنم.
‫
‫وقتی اونجوری میگی، ‫دلم میخواد حلش کنیم.
‫تیم، شاید برای مامان بابات کار کنم اما ‫وظیفه‌ی من مراقبت کردن از شماست.
‫باید بهتون میگفتم که دارن خونه ‫رو میفروشن.
‫متاسفم
‫اما نمیتونستم شکستن قلب کوچیکِ ‫عجیب و غریبتون رو تحمل کنم.
‫مرسی پرستار. مرسی. ‫مرسی. مرسی. مرسی.
‫قابلت رو نداره دختر کوچولو.
‫- میخوایم پرستار رو بغل کنیم. ‫- بغل
‫بیاید اینجا ای کله قارچی‌های کوچولو
‫با هر 6 تا دستت بغلمون کن.
‫تیم حالت خوبه؟
‫ممنونم
‫استخونی
‫
‫چی؟
‫بخش ارائه خدمات بچه‌های یتیم مستقر شد.
‫- بخش 4، خروجی‌ها رو مسدود کنید. ‫- خدمات بچه‌های یتیم؟ باید بریم.
‫هیچ بچه‌ای نه وارد بشه و نه خارج.
‫عجله کنید بچه‌ها. همراه من بیاید. ‫بجنبید.
‫- کجا میریم؟ ‫- درِ پشتی
‫- نه، دنبالم بیاید. بجنبید. شما دوتا. ‫- پرستار چه اتفاقی داره میفته؟
‫چیزی نیست. کنار هم بمونید. بجنبید. ‫بجنبید. نترسید.
‫با توجه به مدارکی بر این باوریم که یک پرستارِ ‫بد داره از بچه‌های یتیم نگهداری میکنه.
‫بچه‌های یتیم؟
‫بعنوان یک ویلابی، ازتون ‫تقاضا دارم که از این خونه برید.
‫تو بچه یتیمی.
‫بله.
‫نه، نه، نه. پدرومادر دارن. ‫کاریشـون نداشته باشید.
‫لیندا؟ تویی؟
‫آره
‫- لیندا؟ ‫- اما الان یه پرستارم.
‫باز دوباره دستمال توالت پوشیدی؟
‫بله پوشیدم اما...
‫مضحک شدی.
‫لباسِ مخصوصـه. من...
‫یه یتیم همیشه یه یتیمـه.
‫
‫پرستار؟ تو یتیمی؟
‫نه، یعنی بودم. یعنی... من...
‫هستم.
‫ما سعی کردیم که براش یه خونه پیدا ‫کنیم اما هیچوقت هیچکس نخواستـش.
‫حقیقت نداره. ما میخوایمش.
‫دیدی؟ اونا منو میخوان.
‫وای لیندا
‫مایلم که یه پرستار بد رو ‫گزارش بدم. ما نمیخوایمش.
‫تیم؟
‫اون تویی؟ صدایِ توئه؟
‫- تیم ‫- چطور اینکار رو کردی؟
‫نه، نه...
‫بچه‌ها میتونن خیلی، خیلی ظالم باشن.
‫- منظوری نداشتم... ‫- داشتی.
‫من فقط سعی داشتم که ‫یه پرستار خوب باشم.
‫- اما هستی... ‫- دیگه نیازی نیست.
‫نه، بهت نیاز داریم.
‫برو لیندا، قبل از اینکه این ‫بچه‌ها بازم بهت ضربه بزنن.
‫پرستار نرو، خواهش میکنم!
‫جین...
‫تو اینکار رو کردی.
‫من منظوری نداشتم...
‫تو درمورد پرستار دروغ گفتی. ‫کاری کردی که از شرِ روث خلاص بشم.
‫اون کارِ مامان بابامون بود.
‫- همیشه واسم رئیس بازی درمیاری. ‫- جین...
‫تو یه بدجنسِ بدون سیبیلِ شلوار کوتاهِ...
‫- نه! ‫بچه‌های دعوایی باید جدا از هم باشند.
‫تو نمیتونی.
‫بخاطر خودتون.
‫نه!
‫تجریباتِ استاندارد دوره ‫کودکی رو فرامیگیرید.
‫خونه‌هاتون جدا میشه. ‫توی مدرسه ثبت نام میشید.
‫تا وقتیکه پدرومادرِ واقعیتـون برگردن، ‫شما رسما یتیم هستید.
‫نه!
‫دوران کودکی خوبی داشته باشید.
‫بس کنید! من نمیخوام برم!
‫- کمک! من نمیخوام برم! ‫- بذارید بیام بیرون! بذارید بیام بیرون!
‫- تیم؟ ‫- جین؟
‫خواهش میکنم. شما نمیتونید ‫اینکار رو بکنید.
‫تمامیِ کودکان جمع آوری شده ‫و تحت مراقبت هستند.
‫- نه. ‫- خسته نباشید همه.
‫این بچه‌های بیچاره، ‫تنها، پراکنده و گم شده‌ان.
‫واقعا مثلِ من.
‫از بارنبی‌ها توی خونه‌ی ‫مدرنی مراقبت میشه،
‫متصل به اینترنت، مغزهای ‫کوچیکـشون پُر شده از...
‫خب خودتون میدونید اینترنت چطوریه.
‫میزبان جین معتقده که موسیقی ‫قدرت درمان داره.
‫خوبی بچه‌جون؟
‫اما آهنگ جینی دیگه وجود نداشت.
‫پیشنهاداتـش؟ تموم شده بود.
‫تیم در مقابل تغییر مقاوت میکرد. با فرار ‫کردن از خونواده‌های خوبی مثل ویلسون‌ها،
‫والترزها،
‫وادینگتون‌ها.
‫میخواست که زندگی قدیمی ‫ویلابیـش برگرده.
‫فروخته شد؟
‫نه، نه، نه، نه!
‫اما دیگه رفته بود.
‫بدون خونه، بدون خونواده. یکی باید ‫ازش مراقبت میکرد.
‫بخش سوم هستم. پیداش کردیم.
‫توی شهر زندگی کردن سختـه.
‫گاهی اوقات تو گربه‌ای. ‫گاهی اوقات هم تو موشی.
‫حداقلـش اینه که یه جعبه داره.
‫خیله‌خب، یکمی تاریکـه، اما میدونید.
‫پرستار بیچاره دمـش رو گذاشت رو ‫کولِش و از گذشته‌اش فرار کرد.
‫میدونید، هیچوقت برنگشت.
‫البته، تقصیر کسی نیست واقعا.
‫باشه، جلوی اتوبوس رو میگیرم.
‫خوشحال شدید حالا؟
‫بذار پیاده شم. بذار پیاده شم.
‫ویلابی چی؟
‫این خوبـه، نه؟ هیجان انگیزـه.
‫وقتِ جو خوریـه.
‫گشنـم نیست.
‫فکر کنم گشنتـه استخونی.
‫ها؟ چی...
‫گشنه‌ی آزادی هستی.
‫پرستار؟
‫فیل صدام کن.
‫بشین توی چرخِ جو.
‫میخوام ببرمت بیرون.
‫من لایقِ این بیرون بردنی ‫که ازش حرف میزنی نیستم.
‫منو تنها بذار فیل، با ‫احساس گناه و شلوار کوتاهـم.
‫مهمونی افسوس داری نه؟ ‫گمونم دعوتنامه‌ام به دستم نرسید.
‫درسته، گند زدی.
‫منم گند زدم.
‫من شما رو تنها گذاشتم. فرار کردم.
‫اما برگشتم،
‫و بدون یه ویلابی از اینجا نمیرم.
‫من فقط یه رفیقِ نیمه راهـم.
‫تنها چیزی که میخواستم این بود که یه ‫ویلابی محشر باشم با یه خونواده‌ی محشر.
‫هی!
‫- داری میگی که جین محشر نیست؟ ‫- نه!
‫- بارنبی یک محشر نیست؟ ‫- نه
‫بارنبی دو محشر نیست؟
‫- تو محشر نیستی؟ ‫- باشه باشه، فهمیدم! بسه!
‫ببین استخونی، تو خونواده داری.
‫اونا بهت نیاز دارن و ‫تو بهشون نیاز داری.
‫محافظِ سرم.
‫بیا یه تکونی بدیم و یه ‫حرکت خفن بزنیم دادا.
‫بریم که بترکونیم دادا
‫بیرحمیت رو تحسین میکنم ‫اما اینکار دیوونگیـه.
‫هیس، دیگه رسیدیم.
‫یعنی...
‫فقط جوها رو میبردم که ‫یه قدمی بزنن.
‫جوها قدم زدن دوست دارن. بریم جوها.
‫توی این چرخ یه یتیم چپوندی؟
‫فیل؟
‫وای پسر، تا حالا چنین چیزی نشنیدم که ‫یه یتیم رو بچپونن توی چرخ.
‫نامعقولـه.
‫بهش دست نزن.
‫اونجارو نگاه نکن.
‫وای! کمـرم!
‫چطور جرئت کردی؟
‫فکر کردی جو علفِ خرسـه، فیل؟
‫میدونی چقدر باید این جوها رو خیسشون بدیم
‫تا به اندازه کافی نرم بشن ‫که بچه‌ای خفه نشه؟
‫علامت آبی! این فیلِ واقعی نیست!
‫لینداست!
‫- همونجا وایسا، فیلِ قلابی! ‫- پرستار!
‫تیم؟
‫داره یه یتیم رو میدزده.
‫اون یتیم نیست.
‫و ایشونم لیندا نیست.
‫- من فیلـم. ‫- این فیلـه.
‫
‫پیدات کردم.
‫داره فرار میکنه. اون لیندارو بگیرید!
‫میدونستم که فیل یه ماشین خوب داره!
‫پرستار، دروازه!
‫فیل دروازه مروازه حالیش نیست.
‫ما داستان‌هایی از مردم ‫در شرایط‌ها مختلف داریم...
‫میدونی، خوبه که میبینم ‫لیندا ابتکار عمل پیدا کرده.
‫
‫امشب، پسری استخوانی
‫از مرکزِ حبسِ کودکان فرار کرد. ‫شکارِ این...
‫تیم توی زندون بود.
‫بارنبی‌ها
‫به کمکتون نیاز دارم.
‫- باشه تیم ‫- حتما تیم
‫بیاید بریم!
‫- نوچ ‫- نه؟
‫منظورت از نه چیه؟ باید عجله کنیم.
‫نیازی به عجله نیست. ما طبل داریم عزیزم. ‫ما طبل داریم.
‫خواهش میکنم جین
‫ما بدون پیشنهاداتِ تو که ‫دیگه ویلابی نمیشیم.
‫
‫اگه بگم معذرت میخوام چی؟
‫اگه بگی چی؟
‫اگه تو معذرت خواهیم رو قبول کنی چی؟
‫اگه تو دیگه بهم دستور ندی چی؟
‫اگه تو دست از توی دردسر انداختن ‫من برداری
‫و توی زغالدونی بیفتی بخاطر اینکه اون ‫بچه یتیم رو نگه داشتی و رولت گوشت رو خوردی؟
‫معذرت خواهیت رو قبول میکنم.
‫چی؟
‫♪ تیم معذرت خواهی میکنه ♪
‫♪ چون بخاطر همه چیزهایی که ‫میگم اشتباه کرده... ♪
‫بخش کودکان. در رو باز کنید.
‫باید بریم.
‫- میتونم کمکتون کنم؟ ‫- ما دنبال یه بچه گمشده هستیم.
‫پیدا شدن آقا.
‫خدافظ!
‫تا وقتیکه فکر کنن شما یتیم هستید، ‫دست از کاراشون برنمیدارن.
‫فقط یه چاره داریم.
‫خوشتو نمیاد اما اگه مامان ‫بابامون برگردن چی؟
‫- چی؟ ‫- مامان بابا؟
‫پرستار، لطفا فرمون رو ول نکن.
‫ببخشید، ببخشید، اما ‫شما مامان بابای بدی دارید.
‫آره میدونم که نفرت‌انگیزن اما تنها کسایی ‫هستن که ما داریم.
‫ببینید، رئیس خدمات یتیم‌ها گفت که اگه ‫مامان بابای واقعیمون برگردن،
‫میتونیم کنار همدیگه بمونیم.
‫باید برگردونیمشون.
‫خب، میدونیم که دارن کجا میرن.
‫سوئیس
‫کسی که بالا برود...
‫پایین نمی‌آید.
‫مواقب باش!
‫این کلاه‌های نوک‌تیز محشر نیستن، جیگرطلا؟
‫این میخ‌های کوهنوری به پاهای ‫مردونه‌ات جذبه میدن
‫پیش به سوی ماجراجویی!
‫چطوری ممکنه بچه‌هایی به اون باهوشی ‫بچه‌های اینا باشن؟
‫یعنی، داروینیسم همینه دیگه نه؟
‫حتما باید نجاتـشون بدیم؟
‫ویلابی‌ها؟
‫من عاشق کارخونه‌تم، به کارخونه‌ات احتیاج ‫دارم. کارخونه‌ات رو بده به من.
‫امشب
‫
‫باید یه چیزی بسازیم تا ‫ما رو به سوئیس ببره.
‫باشه.
‫- نقشه یک ‫- نقشه دو
‫انجامش بده
‫
‫به این میگن بالن.
‫- باریکلا بارنبی‌ها ‫- بالن خوبیـه
‫بالنِ خوشمزه
‫پیش به سوی سوئیس.
‫آروم روثی
‫خیله‌خب، شما بچه‌ها برید دستشویی. ‫منم براتون جو میارم.
‫آره، جو.
‫اینجارو ببین، ‫روثی میخواد کمک کنه.
‫تقریبا انگار...
‫یه خونواده‌ان.
‫آغاز مسیر به سمتِ سوئیس.
‫سوئیس، عاشقش میشی روثی.
‫سرزمینِ شکلات، پنیر و چاقو
‫
‫چی؟ تیم!
‫بنظرتون پرستار عصبانی میشه اگه یواشکی ‫با بالن فرار کنیم
‫و گوشیش رو بدزدیم؟
‫- و کیف پولـش. ‫- قطعا عصبانیـه.
‫اما ما خودمون رو یتیم کردیم ‫و خودمونم خودمون رو غیریتیم میکنیم.
‫من زنده‌ام! بالاخره زنده‌ام!
‫نگاه کن
‫
‫همونطور که این ویلابی‌ها به ‫سمت مشرق در حال پروازن،
‫منم توی این قیفِ بستنی همراهیشون میکنم.
‫بهتون گفتم که این داستان هیجان‌انگیز میشه.
‫به موقع به خونواده‌شون میرسن؟ ‫نمیدونم، من توی قیفِ بستنیَـم.
‫بهش میگن کوهِ بلند غیرقابل‌صعود.
‫به پای خاکریزهای عشقی که باهم ‫صعور کردیم نمیرسن مادر مهربان
‫پدر من رو به بالاترین قله ببر
‫دارید چیکار میکنید احمقا؟
‫مادر، مادر، مادر، مادر، ‫مادرِ عزیز!
‫
‫برف رو ببین.
‫پُرش کن رفیق.
‫- شکر توی لوله‌ی زهکش بریز ‫- شکر توی باکِ بنزین بریز
‫صبح بخیر، میخوای جلوی مامان ‫بابامون رو بگیریم که خودشون رو به کشتن ندن.
‫خدافظ!
‫ایول! باحالـه!
‫ادامه بده عزیزم، ادامه بده!
‫خیلی بهتر از راه رفتنـه.
‫بارنبی، بارنبی، بارنبی...
‫ها؟
‫فکر نمیکنم که دیگه بتونم...
‫دماغـم رو حس کنم.
‫نه.
‫نخ‌هامون تموم شده.
‫نمیتونم ببافم!
‫مادر مهربان
‫ما اشتباهِ وحشتناکی کردیم پدر.
‫باید به خونه برگردیم.
‫وای مادر، تو خونه‌ی منی.
‫به مقصد خود رسیدید.
‫اوناهاش.
‫
‫اونا میتونن هرجایی اون بالا...
‫اونجارو ببین
‫شک دارم که مامان بابامون به ‫این موضوع ربط داشته باشن.
‫گند که زیاد بالا میارن.
‫- یه چیزی بیرونـه. ‫- قطعا یه چیزی بیرونه.
‫ببینید، ببینید.
‫قرمز ویلابی. الیافِ انسانی. ‫ابریشم نرم. شپش‌های پدر.
‫نمیتونم ببافم.
‫نخِ مامان!
‫- ایول! ‫- پیداشون کردیم.
‫اون نخ رو دنبال کن!
‫محکم بشینید ویلابی‌ها!
‫هیچی نمیبینم.
‫هیچی دیده نمیشه.
‫سلوم به روی ماهت.
‫ایول داری جین.
‫وای نه! سوختـمون داره تموم میشه!
‫بارنبی‌ها، موضوع چیه؟
‫- ارتفاع بگیر و ادامه بده. ‫- به رنگین کمون‌های بیشتری نیاز داریم.
‫سریعتر بچه‌ها!
‫رنگین‌کمون. رنگین‌کمون. رنگین‌کمون. رنگین‌کمون.
‫تا ته گاز بده!
‫رنگین‌کمون. رنگین‌کمون. رنگین‌کمون!
‫
‫غیرقابل‌صعود اما غیرقابل‌پرواز نه.
‫ببینید! نخ دقیقا تا...
‫وای نه!
‫شبیه یه گورستونه.
‫عجله کنید!
‫باید همینجاها باشن.
‫- پراکنده شید. ‫- پراکنده میشیم.
‫درخت. درخت.
‫- اینجاهم درختـه. ‫- یه درختِ دیگه.
‫هیچ اثری ازشون نیست.
‫غیرممکنـه!
‫اگه پیداشون نکنیم همه اینجا ‫از سرما منجمد میشیم.
‫یه چیزی میشنوم.
‫منم همینطور. واقعا یه چیزی میشنوم.
‫یه چیزه یا چندتا چیزه؟
‫هم یه چیزه هم چندتا چیزه. بریم!
‫- درخت نیست! ‫- مامان بابان!
‫بوسه‌شون همچنان گرمـه.
‫گرم کننده، آتیش.
‫بجنبید. بجنبید.
‫ما مامان بابا داریم.
‫- یه مامانی ‫- و یه بابایی
‫بچه‌ها؟ ‫برگشتیم خونه پدرجان؟
‫نه عزیزکم. روی کوهِ بلندیـم.
‫ما اومدیم که نجاتتون بدیم.
‫نجاتمون بدید؟ مارو؟
‫اما چطوری؟
‫- ما میدونستیم که کجا دارید میرید. ‫- ما فرستادیمتون که برید.
‫آژانسِ هواپیماییِ نکوهیده
‫بروشور؟
‫خدای من! این کارِ شما بود؟
‫ما میخواستیم که خودمون رو یتیم کنیم.
‫- اما اشتباه میکردیم ‫- خیلی اشتباه
‫وایِ من
‫ببینید، ما خونواده محشری نیستیم،
‫اصلا یه خونواده خوب هم نیستیم.
‫اما برای خارج شدن از این کوه ‫بلند به ما نیاز دارید،
‫و وقتی هم که رسیدیم پایین، بهتون نیاز ‫داریم تا بتونیم در کنار هم بمونیم.
‫مجبور نیستید که مارو دوست داشته باشید، ‫اما میشه دوباره مامان بابای ما باشید؟
‫خواهش میکنیم
‫وای پدر، شاید اشتباه میکردیم. ‫میتونیم بهتر هم باشیم.
‫بکنیم؟ بخاطر عشق.
‫بخاطر عشق
‫از سر راهـم برید کنار!
‫اون ماشین رو میبینی؟
‫عاشق اینم که پرواز کنم.
‫بدو مادر. با تندترین سرعت بدو.
‫انتظار چنین چیزی رو نداشتم.
‫- لباسِ دویدنـم رو نیاوردم. ‫- یه تکونی به خودت بده.
‫اومدم پدر! ‫پیش به سوی ماجراجویی!
‫از کجا یاد گرفتی که اینو برونی مادر؟
‫فکر کردم که تو داری میرونیش عزیزکم.
‫متاسفانه، پدرومادر ویلابی‌ها ‫کاملا، به شدت،
‫این پدال‌ها چیکار میکنن؟
‫...و مطلقا خودخواه باقی موندن.
‫وای عزیزم
‫
‫شانسی وجود داره که زنده مونده باشن؟
‫فکر نمیکنم
‫اوه نه، همه‌ی اون اراده و تصور
‫اصلا مهم نیست که تو چقدر آدم خوبی ‫هستی، نه؟ دنیا جای خیلی سردیـه.
‫باید گرم بمونیم.
‫وای تیم
‫منجمد شده
‫رسما منجمد شده
‫- گرما! ‫- گرما رو بگیر.
‫نه! بارنبی‌ها! نه! کنار هم بمونید!
‫گرما دیگه نیست.
‫حالا چیکار کنیم تیم؟
‫نخ!
‫تا بالا دنبالش اومدیم، حالا ‫تا پایین دنبالش میریم.
‫تیم! برگرد! خواهش میکنم! ‫ما باید...
‫نه!
‫بی‌نتیجه‌ست.
‫برگرد.
‫سرده
‫پلیور
‫نه
‫یه پیشنهادِ آخر
‫- یه چیزی شنیدم ‫- منم همینطور
‫♪ از میان آینه، بر بالای دیوار ♪
‫جین؟
‫♪ به دنبال چیزی جدید میگردم ♪
‫♪ از خواب بیدار شو ♪
‫♪ گذشته رو فراموش کن ♪
‫♪ تو در پایان رنگین کمونی ♪
‫♪ چه چیزی‌ست، یک پیام آشنا؟ ♪
‫♪ ما همه نقش خودمون رو توی ‫یک جعبه‌ی پُر از سوراخ داریم ♪
‫
‫♪ وقتیـکه آینده گمشده‌ست و ‫مسیرهای پیش رو فتح شده‌ست ♪
‫♪ من میدونم که کجا خواهم بود ♪
‫♪ در طی پستی‌ها و بلندی‌ها در ‫کنارت خواهم ماند ♪
‫♪ نیازی به خداحافظی نیست چرا ‫که حالا من روشنایی رو میبینم ♪
‫♪ وقتیکه آسمون خاکستری میشه و ‫حرفی برای گفتن نمیمونه ♪
‫♪ در پایانِ روز، من تورا انتخاب خواهم کرد ♪
‫جین؟
‫و تو
‫و تو هم همینطور گربه
‫♪ من تورا انتخاب خواهم کرد ♪
‫ممنونم جین
‫ممنون
‫غم‌انگیزـه
‫اما به یاد داشته باشید که ‫این یک داستانِ قدیمیـه،
‫و بخاطر همین هم ‫نمیتونه اینطوری تموم بشه، میتونه؟
‫
‫روث؟
‫یه جایروکوپرِ سوئیسیـه.
‫یه دربازکن.
‫یه سربازکنـه
‫پیچش لیکتی!
‫- استخونی ‫- پرستار؟
‫بعد از همه چیزهایی که پشت ‫سر گذاشتیم، ترکمون میکنی؟
‫اما چطوری پیدامون کردی؟
‫ما رنگین کمون رو توی طوفان دنبال کردیم.
‫بعدش روث صدای آوازتون رو شنید.
‫صدای آهنگـم رو شنیدی؟
‫زیبا بود جین
‫مطمئنم که خونواده‌ات عاشقش شدن.
‫حرف خونواده شد، کجا هستن؟
‫میخوام بهشون بگم که ‫چه بچه‌های محشری دارن.
‫بالنِ ژیگولمون رو دزدیدن.
‫خونواده‌ی خیلی بدی داریم.
‫منظورت اینه که داشتیم.
‫ما یتیم شدیم رسما.
‫چی؟
‫هیچ مامان بابایی نداریم
‫- خونه‌ای نداریم. ‫- هیچ جایی برای رفتن نداریم.
‫همش رو از دست دادیم.
‫اما همدیگه رو داریم.
‫ببینید، ما یه بالنِ ژیگول رو ‫بر فراز اقیانوس به پرواز درآوردیم،
‫غیرقابل‌صعود رو صعود کردیم.
‫- واقعا که صعور نکردیم. ‫- میدونم اما سخنرانیِ قشنگیـه.
‫پس تا وقتیـکه کنار هم بمونیم، ‫مشکلی برامون پیش نمیاد.
‫با یا بدونِ مامان بابا
‫اگه...
‫ما یه خونواده بشیم چی؟
‫سلام مامانی
‫من که پایه‌ام!
‫منم همینطور!
‫فرمانده ما رو از اینجا ببر. ‫برای احساساتی شدن خیلی سرده.
‫باباجون ژیگول!
‫چرا از هلیکوپتر استفاده نمیکنیم؟
‫ما به هلیکوپتر نیازی نداریم، ‫ما خونواده‌ایم.
‫خیله‌خب، یه کمی عجیبـه، درسته؟
‫اما در پایان به اینجا رسیدیم.
‫اراده، تصور و امید
‫بهتون که گفتم یه داستانِ ‫خوب رو تشخیص میدم.
‫بهترین داستان‌ها سختتـرین ‫اتفاقات رو دارن، میدونید؟
‫پُرپشت نیست.
‫بااینجال یه سیبیلـه.
‫فکر کنم بدونیم این یعنی چی، ‫درست میگم تیم؟
‫ما دیگه کارای خفن نمیکنیم،
‫بعد از اون اتفاقی که افتاد.
‫سیبیل
‫خب اگه توهم جو میخوردی تیم...
‫الان همه جات مو داشتی.
‫شاید تیمِ بدون مو یه چیز جدیدی میخواد.
‫من بهش میگم رولت گوشتِ ملناف!
‫
‫- روث ‫- نه، نه
‫
‫ببین تیم، روث یه سیبیلِ گوشتی داره.
‫ویلابی
‫نگاهشون کنید، خونواده‌ای تماما ناقص
‫اما بااینکه همه‌چیزهایی که میخواستن ‫رو بدست نیاوردن...
‫اینم از این!
‫...چیزی که بهش نیاز داشتن رو بدست آوردند.
‫گمونم همه ما به عشق نیاز داریم. حتی من.
‫عاشقِ سیبیلـمم!
‫میبینید؟ ‫از اینجا به بعد خوشحال به زندگیشون ادامه دادن.
‫که بیشتر از اون چیزیِ که میتونم بگم برای... ‫خودتون میدونید.
‫وای قندعسلـم، عاشقِ اینـم ‫که دنیا رو با تو بگردم.
‫حتی جاهای خیسـش رو
‫هیچ چیزی جلوی مارو برای ‫ماجراجویی نمیگیره مادر.
‫وای عزیز
‫چیه؟ اونجوری بهم نگاه نکنید.
‫حال به هم زن نیست.
‫من اینجوری تمیز میکنم.
‫همه چیز رو.